Research Information System
Kent akademisi (Online), vol.19, no.4, pp.1-19, 2026 (TRDizin)
Teknolojik ve endüstriyel gelişmelerin etkisiyle hızla büyüyen tüketim
toplumu, ciddi çevresel sorunlara ve artan atık miktarlarına yol
açmıştır. Bu durum, ekolojik dengeyi bozmakta ve insan sağlığını tehdit
etmektedir. Bu bağlamda, sürdürülebilirlik odaklı ileri ve geri dönüşüm
projeleri günümüzde daha fazla önem kazanmaktadır. Bu çalışma, özellikle
cam atıklarının ileri dönüşüm kapsamında sanatsal üretimde nasıl bir
malzeme olarak değerlendirildiğini incelemekte; bu alanda üretim yapan
sanatçılar ve onların eserlerine odaklanmaktadır. Araştırma kapsamında,
atık camların sanata dönüştürülme süreci nitel araştırma yöntemiyle ele
alınmıştır. Sürdürülebilirlik, ileri dönüşüm, atık yönetimi ve camın
sanattaki kullanımı konularında kapsamlı bir literatür taraması
gerçekleştirilmiştir. Farklı sanat teknikleriyle çalışan sanatçılar
örneklem olarak seçilmiş; bu sanatçıların vitray, mozaik, cam füzyon,
heykel ve disiplinlerarası tekniklerle ürettiği eserler hem görsel hem
de kavramsal açıdan analiz edilmiştir. Eserlerin teknik özellikleri,
kullanılan malzeme türleri ve sürdürülebilirlik yönleri
değerlendirilmiş, elde edilen veriler içerik analizi yöntemiyle
çözümlenmiştir. Araştırma, atık camın sanatsal dönüşümünü teknik
çeşitlilik ve sürdürülebilirlik boyutlarıyla ortaya koymayı
hedeflemektedir. Elde edilen bulgular, cam atıklarının sanat yoluyla
yeniden değerlendirilmesinin yalnızca çevresel sürdürülebilirliğe katkı
sağlamakla kalmadığını, aynı zamanda sanat üretiminde alternatif ifade
biçimlerinin gelişmesine de zemin hazırladığını göstermektedir. Bu
çerçevede, sürdürülebilir sanat anlayışının yaygınlaştırılması; sanat
eğitimi, kültürel politikalar ve toplumsal farkındalık çalışmalarıyla
desteklenmelidir. Atık camın sanata entegre edilmesi, yalnızca bireysel
sanat pratiklerine değil, aynı zamanda toplumsal dönüşüme katkı sunan
kolektif bir yaratım alanı olarak değerlendirilmelidir. Gelecekte bu
yaklaşımın daha geniş kitleler ve kurumlar tarafından benimsenmesiyle
hem çevresel hem de sanatsal sürdürülebilirliğin güçlenmesi
öngörülmektedir.