Kişiye Özel Titanyum Mesh Kullanılarak Yönlendirilmiş Kemik Rejenerasyonu: Yedi Hastalık Vaka Serisi
28th EACMFS Congress (15-18 September 2026, Athens, Greece), Athens, Yunanistan, 15 - 18 Eylül 2026, cilt.54, ss.106, (Özet Bildiri)
- Yayın Türü: Bildiri / Özet Bildiri
- Cilt numarası: 54
- Doi Numarası: 10.1016/j.jcms.2026.108946
- Basıldığı Şehir: Athens
- Basıldığı Ülke: Yunanistan
- Sayfa Sayıları: ss.106
- Recep Tayyip Erdoğan Üniversitesi Adresli: Evet
Özet
Anahtar Kelimeler: Kişiye özel titanyum ağ (mesh), yönlendirilmiş kemik rejenerasyonu, dental implant
Amaçlar: Alveoler kemik defektlerinin rekonstrüksiyonu, implant destekli rehabilitasyon öncesinde oral cerrahide önemli bir basamağı oluşturur. Yönlendirilmiş kemik rejenerasyonu (GBR) için kullanılan kişiye özel titanyum ağ sistemleri; üç boyutlu planlama ve mekanik stabilite sağlama avantajları nedeniyle son yıllarda giderek daha popüler hale gelmiştir. Bu çalışmanın amacı, kişiye özel titanyum ağ ile tedavi edilen yedi hastanın klinik ve radyolojik sonuçlarını değerlendirmektir.
Materyal ve Metot: Yetersiz alveoler kemik hacmi nedeniyle kişiye özel titanyum ağ kullanılarak kemik ogmentasyonu (artırımı) uygulanan yedi hasta çalışmaya dahil edilmiştir. Konik ışınlı bilgisayarlı tomografi (CBCT) görüntüleri kullanılarak dijital planlama yapılmış ve defekt morfolojisine uygun, hastaya özel titanyum ağlar üretilmiştir. Cerrahi sırasında partiküler otojen kemik greftleri ile ogmentasyon gerçekleştirilmiş ve ağlar titanyum vidalarla sabitlenmiştir. Hastalar ameliyat sonrasında klinik komplikasyonlar ve radyolojik kemik kazanımı açısından değerlendirilmiştir. Ortalama takip süresi 6 aydır.
Bulgular: Yedi hastanın dördünde posterior maksillada, diğer üç hastada ise sırasıyla anterior maksilla, tüm maksiller alveol ve tüm mandibuler alveol bölgelerinde ogmentasyon işlemleri gerçekleştirilmiştir. Ortalama dikey kemik kazanımı 3,8 ± 1,1 mm, ortalama yatay kemik kazanımı ise 3,3 ± 0,9 mm olarak saptanmıştır. İki hastada sınırlı düzeyde ağ açığa çıkması (ekspozür) gözlenmiş; bu durum, enfeksiyon belirtisi olmaksızın konservatif yöntemlerle yönetilmiştir. Altı hastada implant yerleşimi için yeterli kemik hacmi elde edilmiş; bir hastada ise enfeksiyonla ilişkili açığa çıkma nedeniyle ağ çıkarılmıştır.
Sonuç: Geleneksel titanyum ağ sistemleriyle kıyaslandığında, kişiye özel titanyum ağlar daha iyi adaptasyon ve stabilite sağlayarak daha öngörülebilir bir kemik rejenerasyonuna olanak tanır. Literatürdeki önceki raporlarla uyumlu olarak, bu vaka serisinde en sık karşılaşılan komplikasyon ağın açığa çıkması olmuştur; ancak sınırlı düzeydeki bu açılmalar, genel ogmentasyon sonucunu olumsuz etkilememiştir. Kişiye özel titanyum ağ kullanımı, kompleks alveoler defektlerin rekonstrüksiyonunda güvenilir ve etkili bir teknik olarak görünmektedir.
Keywords: Custom Titanium Mesh, Guided Bone Regeneration, Dental Implant Objectives: Reconstruction of alveolar bone defects represents an important step in oral surgery prior to implant-supported rehabilitation. Custom titanium mesh systems used for guided bone regeneration (GBR) have become increasingly popular in recent years due to their advantages in three-dimensional planning and mechanical stability. The aim of this study was to evaluate the clinical and radiological outcomes of seven patients treated with custom titanium mesh. Materials and Methods: Seven patients who underwent bone augmentation with custom titanium mesh due to insufficient alveolar bone volume were included in this study. Digital planning was performed using cone-beam computed tomography (CBCT) images, and patient-specific titanium meshes were fabricated according to the defect morphology. During surgery, augmentation was performed using particulate autogenous bone grafts, and the meshes were stabilized with titanium screws. Patients were evaluated postoperatively for clinical complications and radiological bone gain. The mean follow-up period was 6 months. Results: Among the seven patients, augmentation procedures were performed in the posterior maxilla in four patients, while one patient each underwent augmentation in the anterior maxilla, total maxillary alveolus, and total mandibular alveolus. The mean vertical bone gain was 3.8 ± 1.1 mm, and the mean horizontal bone gain was 3.3 ± 0.9 mm. Limited mesh exposure occurred in two patients and was managed conservatively without signs of infection. Adequate bone volume for implant placement was achieved in six patients; in one patient, the mesh was removed due to exposure associated with infection. Conclusion: Compared with conventional titanium mesh systems, custom titanium meshes provide improved adaptation and stability, allowing more predictable bone regeneration. Consistent with previous reports, mesh exposure was the most common complication in this case series; however, limited exposures did not negatively affect the overall augmentation outcome. Custom titanium mesh appears to be a reliable and effective technique for the reconstruction of complex alveolar defects.