Akademik Veri Yönetim Sistemi
MEETCON - BLACK SEA INTERNATIONAL CONGRESS ON SCIENTIFIC RESEARCH, Trabzon, Türkiye, 2 - 05 Nisan 2026, cilt.0, sa.0, ss.73-74, (Özet Bildiri)
Bu çalışma, İbn Arabî düşüncesinde ilâhî isimler ile âlem arasındaki ilişkiyi Celâl ve Cemâl isimleri çerçevesinde ele almayı hedeflemektedir. Vahdet-i vücûd anlayışına göre varlık, ilâhî isim ve sıfatların tecellileriyle açıklanmaktadır. Bu doğrultuda âlem, bağımsız bir varlık alanı olarak değil ilâhî isimlerin tecellilerinin zuhur ettiği bir mazhar olarak değerlendirilmektedir. Çalışmada, ilâhî isimlerin Celâl ve Cemâl olmak üzere iki yönlü bir yapıya sahip olduğu kabul edilmektedir. Celâl isimleri daha çok kudret, büyüklük ve aşkınlık gibi özellikleri ifade ederken Cemâl isimleri merhamet, güzellik ve yakınlık gibi niteliklere işaret etmektedir. Bununla birlikte bu iki yön arasında kesin bir ayrım bulunmamaktadır. Aksine her iki yön de birbirini içermekte ve birlikte varlığın yapısını meydana getirmektedir. Bu bağlamda âlem, Celâl ve Cemâl isimlerinin karşılıklı ilişkisiyle ortaya çıkan bir mazhar olarak anlaşılmaktadır. Varlıklar ise sahip oldukları istidat ölçüsünde ilâhî isimlerin tecellilerini yansıtmakta ve bu durum varlıkta çeşitlilik ve dereceliliğin ortaya çıkmasına zemin hazırlamaktadır. Böylece çokluk, birlikten kopuk bir durum olarak değil ilâhî hakikatin farklı şekillerde zuhur etmesi olarak değerlendirilmektedir. İbn Arabî'nin eserleri üzerinden yapılan kavramsal çözümleme neticesinde, Celâl ve Cemâl arasındaki ilişkinin âlemin yapısını açıklamada temel bir ilke olduğu ortaya konulmaktadır. Bu çerçevede âlem, ilâhî isimlerin tecellilerinin kapsamlı bir görünüm alanı olarak hem varlık anlayışı hem de Hakk'ın bilinmesi açısından anlam kazanmaktadır.
This study aims to examine the relationship between the divine names and the cosmos in the thought of Ibn ʿArabī within the framework of the names of jalāl and jamāl. According to the doctrine of waḥdat al-wujūd, existence is explained through the manifestations (tajalliyāt) of the divine names and attributes. In this respect, the cosmos (ʿālam) is evaluated not as an independent domain of being, but as a locus of manifestation (maẓhar) in which the divine names manifest (ẓuhūr). In the study maintains that the divine names possess a dual structure, namely jalāl and jamāl. While the names of jalāl express qualities such as power, greatness, and transcendence, the names of jamāl indicate attributes such as mercy, beauty, and nearness. Nevertheless, there is no strict distinction between these two aspects. On the contrary, each includes the other, and together they constitute the structure of existence. In this context, the cosmos is understood as a locus of manifestation that emerges through the reciprocal relationship of the names of jalāl and jamāl. Beings, in accordance with their capacities (istiʿdād), reflect the manifestations of the divine names, and this gives rise to diversity and gradation within existence. Thus, multiplicity is evaluated not as something separate from unity, but as the manifestation of the divine reality (al-ḥaqīqa) in different forms. As a result of the conceptual analysis carried out through the works of Ibn ʿArabī, it is demonstrated that the relationship between jalāl and jamāl constitutes a fundamental principle in explaining the structure of the cosmos. In this framework, the cosmos gains significance as a comprehensive field of manifestation of the divine names, both in terms of the understanding of existence and the knowledge of the Real (al-Ḥaqq).