Akademik Veri Yönetim Sistemi
1.Uluslararası İlahiyat Araştırmaları Öğrenci Sempozyumu, Kars, Türkiye, 21 Mayıs 2026, ss.1, (Tam Metin Bildiri)
İbn Sînâ’nın Kasîdetü’l- ‘Ayniyyesi, varoluşu sembolik bir dil ve şiir formu içerisinde ele alan nadir felsefî metinlerden biridir. Kaside, miladi 11. yüzyıldan 20. yüzyıl başlarına kadar yaklaşık 900 yıl boyunca farklı coğrafyalarda okunmuş, şerh edilmiş ve tartışılmıştır. Anadolu’dan Kuzey Afrika’ya, İran’dan Balkanlar’a kadar geniş bir mekânsal dolaşıma sahip olması eserin İslam düşünce tarihi içindeki merkezi konumunu gösterir. Ayrıca eserin sûfî meclislerde, medrese çevrelerinde, ilmî otoriteler ve farklı meslek gruplarından kişiler tarafından okunmuş olması, toplumsal tabakalar üstü bir tesire sahip olduğunu göstermektedir. Türkçe çalışmalarda sınırlı sayıda çalışmanın varlığı bu literatürün hak ettiği değeri görmediği yorumunu haklı çıkarır. Sözgelimi Cürcânî, Semerkandî, Ali Bosnevi, Feyzullah Efendi ve Mustafa Kâmil şerhleri çalışılmıştır. Birçok şerh ve hâşiye ise kayıtlarda müellifi tespit edilememiş olarak yer almaktadır. Bu araştırmanın temel amacı, Kasîdetü’l-Ayniyye’ye yazılmış şerhler arasında Cürcânî’ye atfedilen metinlerin yazma eserler üzerinden izini sürmektir. Özellikle Seyyid Cürcânî’ye nispet edilen şerhlerin yazma eserler üzerinden yeniden değerlendirilmesi, hem Cürcânî literatüründeki nispet problemlerinin aydınlatılmasına hem de Kasîdetü’l-Ayniyye şerh geleneğinin daha bütüncül biçimde anlaşılmasına katkı sağlamaktadır.
Ibn Sīnā's Qaṣīdat al-ʿAyniyya is one of the rare philosophical texts that addresses existence within a symbolic language and poetic form. The ode was read, commented upon, and debated across different geographies for approximately 900 years, from the 11th century CE to the early 20th century. Its wide spatial circulation — from Anatolia to North Africa, and from Iran to the Balkans — attests to the central position of the work within the history of Islamic thought. Furthermore, the fact that the work was read in Sufi gatherings, madrasa circles, and by scholarly authorities as well as individuals from various professional backgrounds indicates that it exerted an influence that transcended social strata. The limited number of studies on this subject in Turkish scholarship justifies the view that this literature has not received the attention it deserves. Among the commentaries that have been studied are those of al-Jurjānī, al-Samarqandī, ʿAlī Bosnevī, Fayḍullāh Efendi, and Muṣṭafā Kāmil. Many commentaries and glosses, however, appear in the records as works whose authors could not be identified. The primary aim of this study is to trace, through manuscript sources, those texts among the commentaries on the Qaṣīdat al-ʿAyniyya that have been attributed to al-Jurjānī. In particular, the re-examination of the commentaries attributed to al-Sayyid al-Jurjānī through manuscript sources contributes both to clarifying the attribution problems within al-Jurjānī scholarship and to a more comprehensive understanding of the commentary tradition of the Qaṣīdat al-ʿAyniyya.