Akademik Veri Yönetim Sistemi
Ankara Barosu Dergisi, cilt.84, sa.1, ss.407-445, 2026 (TRDizin)
Yapının inşasının zamanında tamamlanması ve teslimi hem iş sahibi hem de yüklenici açısından arzu edilen nihai hedeftir. Ancak inşaat süresinde taraflarca öngörülmeyen ya da taraflardan birine yükletilen gecikme nedenleri teslimi öteleyebilmektedir. İnşaat sözleşmelerinde idareden kaynaklı gecikmeler yapının zamanında tamamlanıp teslim edilmesine engel olan ve sıklıkla yargı kararlarına da yansıyan başlıca faktörlerdendir. Özel yapım sözleşmelerinde üçüncü kişi, kamu inşaat sözleşmelerinde ise iş sahibi sıfatında olan idarenin birtakım işlem ve eylemleri inşaat süresinin uzamasına sebep verebilmektedir. İnşaat süresinin uzaması için belirleyici unsur, riskin sözleşmenin hangi tarafına yükletildiği meselesidir. Süre uzatımına hak kazanmak için gerekli koşullara yönelik mevzuatımızda herhangi bir düzenleme yer almamaktadır. Türk ve İsviçre hukukunda süre uzatımına hak kazandıran koşulların sınırları doktrinle çizilmiştir. Uygulamada güncelliğini koruyan bu soruna çalışmamızda yer verilmiş, idareden kaynaklı hangi sebeplerin süre uzatımına sebebiyet vereceğine yönelik genel bir çerçeve çizilmiştir.
T he timely completion and delivery of the construction works represent the ultimate objective for both the employer and the contractor. Nevertheless, unforeseen circumstances arising during the construction phase, as well as delays attributable to either party, may defer completion. In construction contracts, delays attributable to the contracting authority constitute one of the principal obstacles to the timely completion and handover of the works, and such delays are frequently reflected in judicial decisions.Whereas delays in construction contracts concluded between private parties predominantly stem from the interventions of third persons, in public construction contracts the administrative acts and omissions of the authority -acting in its capacity as employer- may give rise to extensions of the contractual performance period. Although delays may also occur due to the acts of administrative bodies that are not party to the contract -such as municipalities or utility infrastructure authorities- in public construction projects, this study does not address such cases. The allocation of risk between the contracting parties constitutes the decisive factor in determining whether an extension of time may be granted. Turkish law does not contain explicit statutory provisions governing the conditions under which an extension of time may be claimed. In both Turkish and Swiss legal systems, the criteria for entitlement to an extension have been developed predominantly through legal doctrine. This study examines this persistent practical issue and presents a general frame work for identifying which administrative acts or omissions may constitute valid grounds for the extension of time.