NPJ breast cancer, cilt.12, sa.1, 2026 (SCI-Expanded, Scopus)
Resim çizmek, kelimelerin yetersiz kaldığı durumlarda yaşanmış deneyimleri ifade etmenin güçlü bir yolunu sunar. Bu yorum yazısı, meme kanseri olan bir kadının son çizimlerini analiz ederek, sanat eserlerinin tanı, nüks ve metastatik hastalık süreçlerinde ölümle yüzleşmesinin nasıl evrildiğini yansıttığını incelemektedir. Varoluşçu psikoloji temeline dayanan makale; yas, umut, inanç ve ölüm farkındalığı temalarını vurgulamakta ve hastalar ile aileleri için palyatif ve yaşam sonu bakımına psikolojik ve spiritüel perspektiflerin entegre edilmesi gerektiğini savunmaktadır.
Hastanın resimleri yalnızca hastalığın görsel temsilleri olarak değil, aynı zamanda sözel ifade yetersiz kaldığında duygusal, varoluşsal ve spiritüel sıkıntıların ifade edilmesini sağlayan bir baş etme mekanizması ve iletişim aracı olarak işlev görmektedir. Yaşam sonu palyatif bakıma spiritüel desteğin entegre edilmesi, hastanın genel iyilik hâlinin önceliklendirilmesine olanak tanır. Ölümle yüzleşme süreci, fiziksel tedavinin psiko-onkolojik ve spiritüel destekle kesişmesi sayesinde kolaylaştırılabilir. Böyle bir yaklaşım, hem hastalar hem de aileleri için psikolojik desteğin geliştirilmesine katkı sağlayabilir ve yalnızca agresif tedavi yöntemlerine değil; konfor, anlam ve yaşam kalitesine vurgu yapan daha insancıl bir yaşam sonu bakım modelini teşvik edebilir.