Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi Öğretmenlerinin kaynaştırma eğitimine ilişkin yeterlikleri, sorunları ve beklentileri üzerine bir araştırma
Tezin Türü: Doktora
Tezin Yürütüldüğü Kurum: Recep Tayyip Erdoğan Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, FELSEFE VE DİN BİLİMLERİ ANABİLİM DALI, Türkiye
Tezin Onay Tarihi: 2016
Tezin Dili: Türkçe
Öğrenci: MUZAFFER ÜZÜMCÜ
Danışman: Bayramali Nazıroğlu
Açık Arşiv Koleksiyonu: AVESİS Açık Erişim Koleksiyonu
Özet:Bu araştırmanın amacı, DKAB öğretmenlerinin kaynaştırma uygulamalarıyla ilgili görüş, beklenti, problem ve yeterlik durumlarını ortaya koymaktır. Ayrıca kaynaştırma uygulamalarının aksayan yönleri, başarı durumu ve daha verimli hale gelmesi için hangi adımların atılması gerektiği üzerine değerlendirmelerde bulunmak da bu araştırmanın amaçları arasındadır.Nitel olarak kurgulanan araştırmanın verileri, Rize il merkezinde kaynaştırma uygulamalarının yapıldığı sınıflarda görev yapan 26 DKAB öğretmeniyle görüşülerek elde edilmiştir. Çalışma grubunun seçilmesinde, nitel araştırmalarda kullanılan amaçlı örnekleme yöntemlerinden kolay ulaşılabilir örneklem ve ölçüt örnekleme yöntemleri tercih edilmiştir. Verileri toplamak için yarı yapılandırılmış görüşme formu kullanılmıştır. Verilerin analizinde ise, betimleme, yorumlama ve içerik analizi yöntemleri kullanılmıştır. Araştırma sonucunda, kaynaştırma uygulamaları konusunda DKAB öğretmenlerinin olumsuz görüşlere sahip oldukları, yeterli eğitim almadıkları, kendilerini donanımlı görmedikleri ve desteğe ihtiyaç duydukları anlaşılmıştır. Bunlara ek olarak, söz konusu öğretmenlerin kaynaştırma uygulamalardan özellikle duygusal olarak olumsuz etkilendikleri tespit edilmiştir. Yine, DKAB öğretmenlerinin çoğunun özel gereksinimli öğrencilerle iletişim kurarken ve onları değerlendirirken sorun yaşadığı görülmüştür. Öğretmenler bu sorunlarla başa çıkmak için öğrenciyi uyarma ve rehberlik öğretmeniyle görüşme gibi birtakım çözüm yollarına başvurmaktadır. Bunların yanında, DKAB öğretmenlerinin çoğu, özel gereksinimli öğrencileri dinî olarak mükellef görmekte ve bu öğrencileri din derslerine karşı ilgili bulmaktadır. Ayrıca öğretmenler, kaynaştırma uygulamalarında öğrenciler arasında olumlu bir etkileşim olduğunu düşünmekte ve özel gereksinimli öğrencilerin eğitiminde normal gelişim gösteren öğrencilerden yararlanmaktadır. Ancak söz konusu öğretmenler, özel gereksinimli öğrencilerin aileleriyle verimli bir iletişim kuramamaktadır. Son olarak, DKAB öğretmenlerinin, kendilerine materyal desteği sağlanması ve kaynaştırma uygulamalarıyla ilgili hizmetiçi eğitim verilmesi yönünde taleplerinin olması dikkat çekmektedir.